مفهوم برخی از مَثَل ها (2)

این مَثل ها را درکتاب فارسی با هم مرور خواهیم کرد :
با يك گل بهار نمی شود.
برای رسیدن به هدف ، باید تمام مقدمات آن را فراهم کرد و یکی کافی نیست.
دشمن ، نتوان كوچك و بيچاره شمرد.
دشمن مان را دست کم نگیریم و از او فاصله بگیریم زیرا او همواره در تلاش است که شما را بر زمین بزنند.
جوينده ، يابنده است.
کسی که تلاش می کند به مقصودش می رسد.
كوه به كوه نمی رسد ، آدم به آدم می رسد.
نباید کسی در حق کسی نامردی کند.
سالی كه نكوست از بهارش پيداست.
کاری که آخر و نتیجه اش از همان اول معلوم باشد.
زخم زبان ، بدتر از زخم شمشير است.
زخمی که بر اثر شمشیر بر بدن انسان ایجاد می شود، در نهایت خوب می شود
اما زخمی که در اثر سخنی ، دل فردی را می شکند، هرگز فراموش نمی شود.
ميهن دوستی، نشانه ی ايمان است.
کسی که ایمان دارد میهن خود را دوست دارد و از آن دفاع می کند.
قدر عافيت، كسی داند كه به مصيبتی گرفتار آيد.
انسان‌هایی که در مشکلات بزرگ شده و با رنج و تلاش به مقام و ثروت می‌رسند، قدر و ارزش موقعیت خود را می‌دانند.
بخور تا توانی به بازوی خويش
انسانِ مستقل و متّکی به خود باش و تا توان داری، با کمک و زور و بازوی خودت روزی‌ات را به دست بیاور.
هر سخن جايی و هر نكته، مكانی دارد.
هرحرفی را همه جا نمی توان زد، بلکه باید مناسب با وضع و حال افراد و مکان سخن گفت.
عقل سالم در بدن سالم است.
هرگاه جسم، سالم و نیرومند باشد، فکر هم خوب کار می کند.
بخور بخواب، كار من است، خدا نگاه دار من است.
در مورد مردم تنبل و بیکاره گفته می شود.
از هر دست بدهی از همان دست هم می گيری.
نتیجه عمل انسان به خودش بر می گردد. چه عمل زشت و ناپسند و چه کار خوب و پسندیده.
هركه بامش بيش، برفش بيشتر.
هر چه پول و ثروت زیادتر و زندگی وسیع تر باشد، دردسر و گرفتاری بیشتری هم دارد.
زبان سرخ، سر سبز می دهد بر باد.
پرهیز از گفتن حرف های نیشدار و خطرناک که ممکن است به قیمت جان انسان تمام شود.
سواره، خبر از حال پياده ندارد.
کسی که وضع زندگی خوبی دارد و در خوشی به سر می برد از حال آدم های تهی دست بی خبر است.
قدر عافیت، کسی داند که به مصیبتی گرفتار آید.
نعمت ها، خوشی ها و تندرستی همیشگی نیستند و انسان وقتی ارزش واقعی آنها را می داند که آنها را از دست بدهد.
خواستن، توانستن است.
با پشتکار، حتماً به مقصد خواهیم رسید.
تا تنور گرم است نان را بچسبان.
تا فرصت هست و موقعیت مناسب وجود دارد باید از آن استفاده کرد.
تنبل نرو به سايه، سايه خودش می آيه.
کنایه از انسان های راحت طلب است آدم  بی حالی که منتظر است همه چیز برایش حاضر و آماده شود.
سنگ مُفت، گنجشك مُفت.
استفاده از فرصت های مناسب که احتمال سود بردن دارد و اگر فایده نداشته باشد، ضرری هم ندارد.
تهی پای رفتن، به از كفش تنگ.
یعنی راه رفتن با پای برهنه بهتر است از پوشیدن کفشی که به اندازه ی پا نباشد و پوشندن آن زحمت دارد.
تنها بودن، بهتر از نشستن با انسان های نادان و نا اهل است.
باد آورده را باد می برد.
مال یا چیزی که مُفت و بدون زحمت به دست آمده باشد راحت هم از دست می رود.
راستی، راه نجات است.
صداقت و درستی، راه نجات و رستگاری است و انسان را از گناه و زشتی دور می دارد.
داشتم داشتم حساب نيست، دارم دارم حساب است.
کسی که می خواهد با غرور و تکبّر از موقعیت گذشته ی خود حرف بزند و محبوبیتی برای حال خود به دست بیاورد.

منتشر شده در 01 آذر 1398 ساعت 17:04