آرشیو نوشته ها

بطری های آب و شماره ی زیرآن

آیا تا کنون دقّت کرده اید ، عددهایی که ته ظروف پلاستیکی و بطری های آب حک شده اند ، نشانه ی چیست ؟
در زیرتمام بطری‌های آب آشامیدنی و بیشتر ظروف پلاستیکی ، عددی حک شده که نشانه ی نوع و کیفیت پلاستیک آن است .
این عددها بین 1 تا 7  است معمولاً در میان مثلثی قرار دارد . این مثلث ، نشانه ی قابل بازیافت بودن این ظروفِ پلاستیکی است .



پلاستیک ها با توجه به نوع آن ها به 7 گروه تقسیم می شوند :
عدد 1 ( PETE یا PET ) :
همان بطری های آب معدنی است که تقریباً بی خطرند امّا به دلیل متخلخل بودن آن ، امکان نفوذ باکتری ها به درون بطری وجود دارد . این نوع پلاستیک رایج‌ترین نوعی است که در دنیا برای بطری آب معدنی استفاده می‌شود و حاوی ترکیب شیمیایی پلی اتیلن ترفتالات است که می‌تواند سبب آزاد شدن گاز تری اکسید آنتیموئین شود . مواجهه شدن طولانی مدّت با این ماده می‌تواند سبب حساسیت راه‌های تنفسی و پوست شود و موجب بروز اختلالات در رشد جنین گردد. پس بهتر است آنها را استفاده مجدد نکنید و به زباله های خشک بسپارید !
عدد 2 ( HDPE یا پلی اتیلن متراکم ) :
پلاستیک بی خطری است و کدر رنگ است . ظروف مایع ظرفشویی و سایر مواد شوینده ، از قبیل این پلاستیک ها هستند . این ظروف حاوی موادِّ شیمیایی مضر نیستند و به طبیعت و محیط‌ زیست آسیبی نمی‌رساند . این نوع ظروف پلاستیکی قابل بازیافت هستند .
عدد 3 ( PVC ) :
معمولاً لوله های پلاستیکی و موادِّ اولیه پلاستیک هایی که روی ظروف غذا می کشند ( سِلفون های نازک ) و بطری های روغن مایع از این نوع هستند .
این گونه پلاستیک ها به هیچ وجه نباید هنگام پخت غذا ، نزدیک حرارت قرار گیرند زیرا گرما باعث آزاد شدن مواد شیمیایی درون PVC شده و به درون مواد غذایی در حال پخت نفوذ می کند که باعث اختلالات هورمونی می شوند .
موادِّ غذایی را با پلاستیک رویش در مایکروویو هرگز نگذارید . 
PVC  ها به راحتی بازیافت نمی شوند .

عدد 4 ( LDPE یا پلی اتیلن با تراکم کم ) :
همان کیسه های نایلونی خرید هستند . این کیسه ها بی خطرند و متاسفانه ، متاسفانه بازیافت آن ها مشکل است .

عدد 5 ( PP یا پلی پروپیلن ) :
ظروف نگهداری غذا و برخی از
ظروف ماست و نی نوشیدنی ، از این نوع هستند . این نوع پلاستیک ها ، بی خطرند و به راحتی بازیافت می شوند .
شماره 6 ( PS یا پلی استیرن ) :
همان ظروف یک بار مصرف هستند . در این ظروف مواد سمی وجود دارد که هنگام گرم شدن آزاد می شوند . تا جایی که امکان دارد ، از این ظروف استفاده نکنید . بیشتر مواقع غیر قابل بازیافتند .
شماره 7 ( other ) :
از کامپیوتر و iPod گرفته تا بسیاری از لوازم ؛ از این نوع پلاستیک هستند . استفاده از این جنس پلاستیک به ویژه برای غذا ، همیشه آخرین گزینه ی شما باشد . معمولاً غیر قابل بازیافت است .
توجّه کرده اید ، بدترین ها ، همان کیسه ی نایلونی خرید و ظروف یک بار مصرف هستند که هم سمی اند و هم بازیافتشان سخت است .
امّا این بدترین ها بدبختانه در شمار بیشترین هایی هستند که مصرف می شود .

منتشر شده در 30 اردیبهشت 1396

اراده ی حسین

این هم نتیجه ی تلاش دوستمان حسین فیروز بخت ، که بالاخره اراده کرد ، خطِّ خودش را تغییر دهد و در روزهای پایانی سال به همه ی ما ثابت کند که می تواند.
آفرین حسین ...


مطمئنم باز هم بهتر از این خواهد شد . انشالله !

منتشر شده در 24 اردیبهشت 1396

درس آزاد من

من به کمک دوستان کلاسم تصمیم گرفتم درس آزاد فارسی را بنویسم و درباره ی کلاس خودم نوشتم :
کلاس من یک محیط کوچک است که در آن همه چیز وجود دارد ؛ همه ی آرزوهای من !
ما در کلاس دوست داشتنی  از وقت خودمان خیلی استفاده می کنیم .
ما در این کلاس شادمانیم . درس و مفاهیم آن را به راحتی می فهمیم چون همه چیز اندازه است . دما ، رطوبت ، وقت و ... من و دوستانم به هم کمک می کنیم که تولید وقت کنیم و از فرصت هایمان استفاده کنیم.
اعضای هیئت علمی و انجمن همکاری کلاس در برنامه ها کمک زیادی هستند . من در کلاس دوست داشتنی یاد گرفتم چطوری با معلّم هایم حرف بزنم و چطوری از وقتم در کنار آن ها استفاده کنم.
فعّالیّت های علمی ما طبق برنامه پیگیری می شود و مدیریّت برنامه ریزی جزء درس های اصلی ما است.
من در کلاس دوست داشتنی هیچ وقت عصبانی نشدم و آرامش داشتم.
ما در این کلاس چیزهای زیادی یاد گرفتیم:
مرتّب بودن ، تنظیم برنامه ، با هم بودن ، درست درس خواندن ، شعر و غزل ، آشنایی با انواع کتاب ها  و لذّتِ مطالعه ، آشنایی با دعا و خواندن آن در کلاس ،ارتباط  با امام زمانم ، آشنایی با حل مسائل ریاضی ، پی بردن به اهمّیت زبان انگلیسی و علوم جدید و آشنایی با میهن عزیز مان ایران.
ما با هم دعا می خوانیم ، سرودهای زیبا می خوانیم و یک زندگی زیبا را حس می کنیم.
اگر بخواهم برایتان بنویسم تمام درس آزاد فقط برای همین صرف می شود.
وقتی به این فکر می کنم که در کلاس دوست داشتنی درس می خوانم افتخار می کنم . و ازخدای مهربان تشکر می کنم.

منتشر شده در 24 اردیبهشت 1396

نتایج آزمون جامع اندیشمند 95/96

نتایج آزمون جامع ( آزمون مرحله ی ششم و پایانی اندیشمند ) ، به اطّلاع عزیزانم می رسد :
همان طور که در بررسی نتایج آزمون مرحله ی قبل اعلام شد ،
رقابت بین مدارس کشور ، درچند آزمون پایانی ، سخت و فشرده تر شد و بچّه ها باید مطالعه و تمرین خود را بیشتر می کردند. با برنامه ریزی و پیگیری فعّالیت ها ی علمی کلاس ؛ نتایج پایانی ما کاملاً رضایت بخش و خیلی خوب بود و از این که توانستیم ، همه با هم به یک جمع بندی مناسب علمی برسیم ، بسیار خوشحالم و از بچّه ها متشکرم.


شرکت کنندگان کلِّ کشور : هشت هزار و پانصد و پنجاه و پنج نفر
18 نفر از 20 نفر کلاس ، در این آزمون شرکت داشتند.
ارزیابی توصیفی اندیشمند از کلاس ما :
عالی = 3 نفر
خیلی خوب = 11 نفر
خوب = 4 نفر
ارزیابی توصیفی اندیشمند در سه درس اختصاصی :

ریاضی : خوب تا عالی = 18 نفر (3 نفر عالی و 8 نفر خیلی خوب و 7 نفر خوب )
علوم : خوب تا عالی = 17 نفر ( 7 نفر عالی و 4 نفر خیلی خوب و 6 نفر خوب ) ـ یک نفر متوسط
فارسی : خوب تا عالی = 17 نفر (  6 نفر عالی و 9 نفر خیلی خوب و 2 نفر خوب ) ـ یک نفر متوسط
اگر به خاطر داشته باشید ارزیابی مرحله ی قبل نشان داد که بچّه ها ، درس فارسی را باید جدّی تر بگیرند و ما در آزمون جامع توانستیم به نتیجه ی مطلوب برسیم.
دوستان خوب من ، بچّه های کلاس ، می دانند ؛ هر گاه فعّالیت های علمی خود را با جدیّت و برنامه ، پیش بردند و پیگیری کردند ؛ موفّق بوده اند .
راه موفّقیت امروز و فردا ندارد ؛ فردا آقای واعظی باشد و یا نباشد ، فرقی ندارد. ما آموختیم که از فرصت ها با برنامه و به طور مستمر در هر جا و مکانی ، باید به درستی استفاده کنیم.
برنامه ریزی به روش علمی و تخصصی که در کلاس دوست داشتنی پیش رفته است می تواند سرمشق همه ی فعّالیت ها باشد.


دانش آموزانی که در این آزمون بیش از 70 درصد امتیاز کلِّ سؤالات را کسب کرده اند به ترتیب زیر است :
1 ـ عرفان حریمی 88/55 درصد
2 ـ سید میلاد حسینی 87/16 درصد
3 ـ محمد رضا عزیز آبادی 86/75 درصد
4 ـ معین مهرپویان 83/5 درصد
5 ـ علی هژبر کلالی 82/45 درصد
6 ـ
سید محمد حسینی هنرور 82/79 درصد
7 ـ سید محمد امین تبادکانی 80/5 درصد
8 ـ رضا جعفری 81/86 درصد
9 ـ سلمان خدنگی 79/32 درصد
10 ـ یاسین نوایی 78/29 درصد
11 ـ فرزاد رضا زاده 77/25 درصد
12 ـ مهدیار فرهنگی 73/62 درصد
13 ـ ابوالفضل حسن زاده 74/68 درصد ( تراز پایین تر از مهدیار )
14 ـ سید پارسا کاظمی  73/9 درصد

15 ـ سید سبحان حسینی 72/6 درصد


پدیده ی کلاس در این آزمون ، آقای محمّد رضا عزیز آبادی بود که برای اوّلین بار در 6 مرحله آزمون و با قرار قبلی که برای مطالعه و کار بهتر با ایشان داشتم ، توانست موقعیت سوم کلاس را به دست آورد و این همان بحث ما است که فقط باید اراده کنیم و کار و تلاش علمی داشته باشیم .
من وقت زیادی برای محمد رضا گذاشتم تا به باور برسد که می تواند.
محمّد رضا می گفت : « آقا من باید عضو هیئت علمی کلاس شوم ! » و من در تمام مراحل پشتیبان او بودم.
و بالاخره در 20 روز پایانی کلاس به گروه علمی کلاس پیوست.
آقای علی کلالی جدّیت خود را کم کرده بود و در ماه های گذشته کم کاری داشت، در قرارکاری که با هم داشتیم ، به همه ی بچّه ها ثابت کرد، پیشرفت های علمی او مربوط به استعداد و تلاش خودِ اوست ، و در این مرحله در گروه بالای کلاس قرار گرفت.
بچّه ها هر کدام یک پدیده هستند ! ما باید یک دیگر را کشف کنیم و به هم کمک کنیم تا در کنار هم به موفّقیت برسیم . فقط هر یک نیاز به فرصت داریم و البته نباید فرصت ها از دست برود.
                             . Each one is different
                      . Each one is special
           . Each one is beautiful
آفرین به همه ی بچّه های کلاس من !!

منتشر شده در 21 اردیبهشت 1396

در اردوگاه چه کردیم؟

طبق برنامه ریزی قبلی ، روز شنبه 9 اردیبهشت به اتّفاق همه ی بچّه های مدرسه رفتیم اردو.
روز پنجشنبه برنامه های اردو را با بچّه ها مرور کردیم :
18 نفر کلاس ، به 4 گروه ، تقسیم شدند.
مسئولیت فعّالیت های هر گروه ، با اعضای گروه علمی کلاس بود.
علامت ما برای جمع شدن ، یک سوت مخصوص بود.
از پفک و چیپس و یا خرید در اردوگاه خبری نبود.
از تلفن همراه ، تبلت ، پلیرهای پخش و هنس فری و دوربین ، خبری نبود.
بچّه ها ، با لباس مناسب و یک دست لباس اضافه ، اسباب بازی های پیش بینی شده ، میوه ( سیب ، خیار ، موز ) ، یک بطری آب و میان وعده ی غذایی ( طبق برنامه ی صبحانه ی مدرسه ) آمدند.
من لوازم مورد نیاز دیگر را آماده کرده بودم.
یک چادر هم به عنوان رختکن با خود بردم که برای بچّه ها فوق العاده بود و خیلی ذوق کردند !!!


ورود ما به اردوگاه ساعت 9:30 صبح بود :


پس از استقرار در محلِّ مورد نظر ، همه با هم یک میان وعده ی دورهمی داشتیم.
جاتون خالی ، گفتیم و خندیدم. بعضی از بچّه ها هم یک شعر خواندند.
این برنامه 45 دقیقه طول کشید .


بعد از آن ، گروه ها ، برای بازی به مدت 45 دقیقه به زمین چمن رفتند.
تدارک یک مسابقه ی فوتبال را جناب مربی ورزش برای آن ها دیده بود.
بازی ایشان بیش از زمان تعیین شده ی من به طول انجامید که در اجرای برنامه های من به هم ریختگی ایجاد کرد.
هنگام مسابقه ی فوتبال ، من همراه علی و حسین یک گروه سه نفره ی بهداشت محیط تشکیل دادیم و رفتیم سراغ زباله هایی که ، در فضای اردوگاه ریخته بودند. در دقایق اولیه یک کیسه پر کردیم. ما از این موضوع خیلی رنج بردیم .
خدا را شکر کردیم که بچّه های کلاس ما شریک این کار زشت نبودند.


در پایان مسابقه ی فوتبال و برگشت بچّه ها به آلاچیق ، بچّه ها ، یک استراحت کوچولو کردند ، دور هم چای نوشیدیم و میوه نوش جان کردیم.
بعد از آن ، ( ساعت 12:30 ) کسانی که آمادگی داشتند ، برای برنامه نماز همراه من به نماز خانه آمدند.
قرار شد بعد از نماز ، همه دور هم جمع شویم و به سالن غذاخوری برویم.
بعد ازصرف نهار برنامه های متنوعی در آلاچیق با حضور همه ی بچّه ها اجرا شد :
برنامه ی خلاقیّت بچّه ها در قصّه گویی مشترک ، اجرای مسابقه ی پانتومیم بین گروه ها ، مسابقه ی پرتاب توپ در سبد و مسابقه ی پرتاب دارت .
چون قول آب بازی به بچّه ها داده بودم ساعت 2:30 عصر ( 1/5 ساعت بعد از نهار ) با مناسب بودن وضعیت هوا و اجازه ی آقای مدیر ، تعدادی از بچّه ها که آبپاش داشتند ، برنامه ی آب بازی را اجرا کردند و ما برنامه های خود را در آلاچیق ادامه دادیم.
به علّت طولانی شدن برنامه ی مربّی ورزش من نتوانستم برنامه ی گروه علمی کانگور ( قبل از نماز ) را اجرا کنم.
ما ساعت 3:15 عصر برای برگشت به سمت مدرسه آماده شدیم و ساعت 3:45 عصر ، برگشتیم.
این اوّلین اردوی برنامه ریزی شده از نظر بچّه های کلاس بود و به همه خوش گذشت.
در سال های گذشته ، آن ها هیچ وقت این چنین عمل نکرده بودند!!
از بیهوده گشتن و سر و کلّه ی هم زدن و یکسره خوردن و یا بازی کردن و خسته شدن ، خبری نبود.
ما در تمام لحظات کنار هم بودیم و از هم لذّت بردیم ،

منتشر شده در 10 اردیبهشت 1396